Aug 22 2009

آیا حکومت ایران نظامی است!؟

نوشته: خُسن آقا    :::       4 پیام

عده زیادی از تحلیل گران اوضاع سیاسی ایران بر این عقیده هستند که حکومت ایران نظامی شده. من اما اصلا بر این باور نیستم. اول از همه به این دلیل که این افرادی که از سپاه پاسداران به پست‌های سیاسی آمده‌اند را به هیچ عنوان نظامی نمی‌دانم. دوم به این دلیل که اصلا آنها را سوار بر قدرت نمی‌بینم.
در مورد اول بسیار ساده و مشخص است، یک نظامی همیشه پیرو قوانین خشک و مستقیم نظامی است به این معنی که همیشه زیر دستان کورکورانه از بالا دستی ها اطاعت می‌کنند و هیچ اما و اگری هم در کار نیست. همه می‌دانیم که در یک سیستم نظامی واژه چرا، اما و اگر وجود ندارد، اوامر کورکورانه باید اطاعت شوند در غیر این صورت کل سیستم از هم خواهد پاشید. در سیستم نیروهای نظامی سپاه پاسداران بیشتر یک نوع آنارشی حکمفرماست و خصوصا اینکه معمولا یک ملایی (نماینده ولی فقیه) را در هر مرکز نظامی گذاشته‌اند تا تصمیم های اصلی را او بگیرد و دیکته کند. در نتیجه از این منظر باید دنبال پاسخ دیگری گشت. از نظر من نیروهایی که از سپاه به صندلی های سیاسی منتقل شده‌اند اعضای باند مافیایی هستند که به مرور زمان پست‌هایی از قدرت سیاسی را در دست گرفته‌اند و همگی هم تنها پاسخگوی منافع شخصی خود هستند و به هیچ عنوان برای کل سیستم حاظر نیستند منافع خود را فدا کنند. چنین گروهی به هیچ عنوان قادر نخواهد بود مثل یک سیستم نظامی یکپارچه عمل کند و در یک جدال و قدرت نمایی درونی هر لحظه ممکن است این سیستم بطور کلی از هم بپاشد.
در مورد دوم اینکه گفته می‌شود اینها(نظامیان) قدرت را در دست دارند، اصلا اینچنین نیست. اگر فرض را بر این بگذاریم که نیروهای نظامی قدرت را در ایران بدست گرفته‌اند باید ثابت کنیم که دستورهای اصلی از جانب نیروهای نظامی و سران آن داده می‌شود و بصورت نظامی و کورکورانه تا پایین ترین رتبه‌ها اطاعت می‌شود. چنین وضعی حداقل هنوز در ساختار قدرت ایران بوجود نیامده. توجه داشته باشید که در شورش‌های خرداد ماه تا زمانی که خامنه‌ای در نماز جمعه دستور حمله را صادر نکرده بود، هیچ درگیری رخ نداد و خونریزی از آن زمان آغاز شد که سید علی دستور آنرا صادر کرد. این خود نشاندهنده نظامی نبودن حکومت است. به گمان من این مساله (دولت نظامی) را خود رژیم دارد شایع می‌کند و این عمل هم به دو هدف انجام می‌شود. هدف اول این است که می‌خواهند مردم را بترسانند و دوم اینکه می‌خواهند تمرکز نگاه‌ها را از روی خامنه‌ای دور کنند.
ببینید برای اینکه یک سیستم نظامی قدرت خود را اعمال کند نمی‌تواند به هیچ وجه از غیر نظامیان دستور بگیرد و همان گونه که همه شاهدیم تمام نظامیان چه آنها که در پست‌های سیاسی هستند چه آنهایی که در پست‌های نظامی هستند، همگی به دست بوسی آیت الله های ریز و درشت می‌روند و به شکلی مشروعیت و قدرت خود را از آنها کسب می‌کنند. ممکن است این افراد نظامی قدرتی داشته باشند ولی این قدرت به آن معنی نیست که قدرت آنها مطلق است. برای اداره یک مملکت به صورت نظامی باید قدرت دستور دهندگان نظامی مطلق باشد.
مثالی می زنم تا منظورم را بهتر تشریح کرده باشم.
همگی ما نمایش‌های روحوضی را دیده‌ایم. در این نمایش‌ها نوکر خانه که معمولا هم یک غلام سیاه است، از قدرت زیادی برخوردار است و معمولا با اینکه نوکر خانه هست ولی بیشترین تاثیر را در روند تصمیم گیری‌ها دارد. نظامیانی که امروز وارد قدرت سیاسی شده‌اند از همین نوع هستند، با اینکه نظامیان قدرتی دارند، ولی این قدرت همراه با دست بوسی است و اصلا بر آن نمی‌توان نام قدرت مطلق نهاد، همان قدرت نظامی مطلقی که برای یک حکومت نظامی نیاز است. سپاه پاسداران یک نیروی شبه نظامی است و همیشه هم یک نیروی شبه نظامی باقی خواهد ماند. فراموش نکنیم که ترس از ارتش بود که باعث شد ملاها این سپاه را در مقابل نیروی ارتش منظم برپا کنند تا مبادا کودتایی در ایران اتفاق بیفتد. یقین بدانید همان ملاهایی که این نیرو را بوجود آوردند خودشان هم قادرند آنرا کنترل کنند.
همه اینها که نوشتم به این معنی نیست که در آینده حکومت ایران حکومت نظامیان نخواهد شد. یقینا باید مواظب بود تا چنین حالتی پیش نیاید.

نوشته: خُسن آقا در ساعت: 1:08 pm در بخش: سیاسی

4 پیام  |           

4 پیام به “آیا حکومت ایران نظامی است!؟”

  1. چه بسیار افرادى كه داد آزادى خواهى دارند و ديگران را به آزادى مى خوانند، اما بى آن كه توجّه داشته باشند، اسير و بنده هستند و از خود اختيارى ندارند. بسيارى از اشخاص كه آزادى و حقوق ديگران را پايمال كرده و آن را دستخوش اميال و اراده خود ساخته و خود را بر ملل و جوامع، فرمانرواى مطلق مى شمارند نيز از نعمت آزادى محروم هستند. اين هر دو دسته بنده اند ؛ امّا نه بنده يك تن؛ نه بنده اى كه جسمش در اختيار غير باشد، و فكر و انديشه اش در اختيار خودش. اينان بنده هوا، بنده پول، مال و بنده مقام هستند. غلام حلقه به گوش شهوت، غلام اربابان قدرت، حاكمان و اميران و بنده عادات و خرافات هستند. بندگانى كه علاوه بر جسمشان، روح و فكرشان نيز بنده است و همه چيزشان در بند افتاده و از آزادى واقعى و استقلال روحى و فكرى بويى نبرده اند.
    يقيناً اين گونه افراد، بنده اند و آزاد ساختن آنان کار دشواری است. اما دين اسلام براى آزادى اين افراد، برنامه هاى وسيعى را پيشنهاد كرده تا بشر را از بند استعباد، عادات رذيله و هواى نفس آزاد سازد و تا بشر به اين آزادى نرسد، طعم آزادى را نمى چشد و در ساير امور، آزادى را به دست نمی آورد. در دیدگاه قرآن کریم، يكى از اهداف دعوت حضرت خاتم الانبياء (صلّى الله عليه و آله و سلّم) برداشتن اين گونه بارها از روح و فكر بشر است. لذا قرآن کریم در این زمینه می فرماید: ” پیامبری که … بارهاى سنگين و زنجيرهايى را كه بر آنها بود، (از دوش و گردنشان) بر مى‏دارد …”(1)
    در این راستا، يكى از برنامه هاى آزادى بخش اسلام، “روزه” است. روزه، آدمى را از بند عادات حيوانى آزاد مى سازد و او را به سوى ملكوت اعلى پرواز مى دهد. فرد مسلمان به قصد روزه، سحر از ميان بستر آرام خواب، براى خوردن سحرى و انجام عبادت و خواندن دعا و نماز بر مى خيزد و از قيد خواب و عادت به استراحت، آزاد مى شود. او در تمام مدّت روز از تحت سيطره و تسلّط جسم و غرايز حيوانى و عادت به خوردن و نوشيدن، خود را بيرون مى كشد و طلسم هوا و هوس را مى شكند. انسان روزه دار از خوردن غذاهاى لذيذ و ميوه هاى شيرين و خوش طعم و نوشيدنى هاى خنك و گوارا خوددارى مى كند و به عادات روزهايى كه روزه نبود، نمى انديشد و برنامه هاى غذايى روزانه را ترك می نماید. او بدین وسیله فكر و عقل و وجدانش را آزاد مى سازد و خود را در افقى عالى تر و نورانيت و روشنايى ديگر مى بيند.
    مسلمان روزه دار، ادعيه اى را كه برای ماه مبارک رمضان و براى مواقع سحر و روز و شب، وارد شده، مى خواند؛ ادعيه اى كه اغلب داراى جملات آموزنده، حقيقت و روح آزادى است. ادعيه اى كه عقيده توحيد را با جان و روان و وجدان آميخته مى سازد و خواننده را از بندهاى گران اخلاق زشت و صفات ناپسند نجات داده و به صفات پسنديده و اخلاق كريمه دعوت مى نمايد.
    كسانى كه در طول سال به واسطه اشتغالات مادّى حتّى براى لحظه اى فرصت توجّه به امور روحانى را نداشته اند و موج اجتماع، آنان را از اين سو به آن سو پرتاب كرده و پناهگاه و آسايشگاهى نيافته اند، اكنون در پناه ماه مبارک رمضان مى آرمند و در لذايذ روحانى و معنوى غرق مى شوند و مى فهمند كه آدمیزاد مى تواند به مادیات بى اعتنا باشد و در مقابل شهوات، اميال تشنگى و گرسنگى، زبان، چشم چرانى و… سر خم نكند.
    بر این اساس، ماه مبارک رمضان فرصت مناسبی است تا انسانها از آن درس آزادى بگيرند و از عادات زشت و تقيّدات بى جا خود را آزاد سازند و همواره به یاد داشته باشند كه يكى از مقاصد اسلام، همانند سایر ادیان الهی، آزادى افراد و جوامع از يوغ حكومت هاى مستبد و سلطه هاى فردى و شخصى است.
    (برگرفته از کتاب “ماه مبارک رمضان، مکتب عالي تربيت و اخلاق”، نوشته آیت الله العظمی صافی گلپایگانی (با اندکی تصرف))

  2. ارنستو مى گویند:

    البته نمي شود گفت حكومت در ايران نظامي است ولي معتقدم نظاميان سهم مهمي در قدرت فعلي در ايران دارند. اكثر پروژه ها مهم در دست نظاميان است و نظاميان با آخوندها تضاد منافع عجيبي پيدا كرده اند. ايندو دو قطب مهم سرمايه در ايران هستند . اكثريت قريب به اتفاق سرمايه گذاري هاي مهم يا وابسته به آخوند هاي است و يا وابسته به سپاه. ضمنآ خامنه اي در مقام فرمانده كل قوا يك نظامي است نه يك آخوند همانطور كه رفسنجاني در مقام خطيب نماز جمعه يك آخوند است و منافع صنفي و مادي آخوندها دفاع مي كند و در مقام رئيس شوراي تشخيص مصلحت از منافع نظام و لاجرم دولت.
    و اما نكته آخر تا آنجا كه من ميدانم اكثريت كشته شدگان مربوط به 25 خرداد در تهران هستند . يعني تظاهراتي كه موسوي به اميد پيوستن سپاه به جنبش سبز در نزديكي مقر اصلي سپاه تهران راه انداخت و در آن در نزديكي مقر سپاه سخنراني كردولي بدنه سپاه بشدت در مقابل آن موضع گيري كرد و تعداد بيشماري را كشت . در نتيجه اين برخورد چندين فرمانده سپاه كه ظاهرآ موسوي با آنها هماهنگ بود و قرار بود به جنبش سبز بپيوندند دستگير شدند.

  3. ارنستو مى گویند:

    25 خرداد قبل از سخنراني خامنه اي در نماز جمعه29 خرداد بود

  4. دفترها مى گویند:

    همانطور که خودتون متذکر شدید حکومت نظامی به معنی مستقل و تام در ایران وجود ندارد. همه چیز طوری برنامه ریزی شده که زیر نظر به اصطلاح رهبری باشه. با همین نیروی نظامی متشکل از سپاه و لباس شخصی و غیره از نظام دفاع میکنند. سپاهی که متشکل شده از جوانانی که چشم باز کردند از ١۰-١٢ سالگی چیزی جز خدا و پیغمبر و رهبری بی چون و چرا نیاموختند…در این نظام چرا و اما جایی ندارد اگه رهبری امر کند کل ملت رو به رگبار میبندند. با تصور اینکه راهی بهشت شداد خواهند شد. عده ای هم که این مگسانند گرد شیرینی و برای رسیدن به پاداش و جیره و مواجب به هر جنایتی دست میزنند. این دو گروه ظاهرا تشکیل دهنده نظامیان جمهوری اسلامی هستند.

پیام:

اجباری، نمایش داده نمی‌شود

Spam protection by WP Captcha-Free

وبلاگهایی که می‌خوانم

شمارشگر