خُسن آقا

این شوربای سیاست ایران چنان شور شده که آشپزهای مافنگی شوربا هم به شور بودن آن اذعان دارند. متاسفم در چنین شرایطی این چنین بی رودربایسی تسمه بر گرده ملت بی نوای ایران می‌نوازم! اصلا نمی‌خواستم در این روزها تحلیلی بنویسم! آخه مگر می‌شود این اوضاع را هم تحلیل کرد!؟ وضع چنان خر تو خر شده که سگ صاحبش را نمی‌شناسد. سه جناح سیاسی عمده در ایران هر کدام سعی می‌کنند از این آب گل آلود ماهی بگیرند، نیروهای خارجی هم که می‌بینند دروازه بدون دروازه بان است، دارند تند و تند گل وارد دروازه می‌کنند. کار به جایی رسیده که عراق فکسنی هم ادعاهای مرزی برایمان دست و پا کرده. فکرش را بکنید ایران و ایرانی چنان بدبخت شده‌اند که این مردک (هشیار زیباری) هم که بدون نیروی نظامی خارجی حتی قادر نیست 11 متر از خاک عراق را حفظ کند ادعای مرزی برای ما مطرح می‌کند.
بعضی بر این گمان‌اند که دارند انقلاب می‌کنند. بی رودربایستی بنویسم! جملگی غافل از این اند که این بار هم انقلاب دارد ما را می‌کند.
وقتی خبر رسانی ما در دست عراقی‌های مقیم تهران و سیدهای مقیم خارج (آسید ابراهیم نبوی و آشیخ محمد جواد اکبرین) و پیروان خط الاغ است، وضع مان از این که هست نباید بهتر باشد. این بار هم مجبوریم بین لجن و لجن تر، لجن را انتخاب کنیم. داستان ما شده داستان "از کوزه همان برون تراود که در اوست". وقتی ملت افسار خود را بدست پتیاره‌های (پتیارَک‌های) سیاسی می‌دهد نمی‌توان منتظر معجزه بود.
خدا ذلیل کند این شیوای شرور که ما را وا می‌دارد حقایق از پرده بیرون بریزیم و دل دشمنان ملت را شاد کنیم.
با این حال هنوز دیر نیست اگر در این بل بشوی سیاسی نیروهای ملی (با ملی مذهبی اشتباه نشود ها!) دست در دست هم دهند، می‌توان در این وانفسا افسار قدرت را از دست عراقی های مقیم تهران و عرب‌های مقیم خارج ربود.