پایان سال 2007
یک سوال دارم از دوستانی که در ایران زندگی میکنند و به اینجا سر میزنند.
این ADSL2 دیگر چه صیغه است که در ایران راه انداختهاند!؟ آخه این نوع ایدیاسال برای سرعتهای بالای 6 مگا بیت در ثانیه (Mbps) استفاده میشود و کاربران تنها در صورتی که بخواهند سرعت های بالاتر از 6 مگا بیت داشته باشند به سراغ ای دی اس ال 2 میروند. در صورتی که در ایران بیشترین سرعت مجاز 128Kbps هست، پس این قرتی بازیهای ایدیاسال 2 دیگر چه صیغهای است!؟ آیا سرویس دهندگان این حقهها را میزنند تا ماهیانه پول بیشتری از کاربران دریافت کنند!؟
سال میلادی 2007 امروز پایان خواهد یافت. وقتی که به تقویم ایرانی نگاه میکنم و آنرا با تقویم میلادی مقایسه میکنم به خودم میبالم. یکی نیست از این غربیها بپرسد، این تقویم بر اساس چه چیزی آغاز سال را در چنین روزی قرار داده!؟ فردا که روز اول سال میلادی است، واقعا یکی از آن معجزههایی است که غربیها کردهاند!! بی چاره ملت ایران با اینکه اجداد ما چنین باهوش بودهاند و مبدع زمان را آغاز بهار قرار دادهاند. این کشورهای عموما غربی که مصرف کنند تقویم میلادی هستند معلوم نیست روز اول سال میلادی را بر اساس چه چیزی تعیین کردهاند! همین طوری شکمی برداشتند یک روز را از وسط زمستان (زمستان در نیم کره شمالی) انتخاب کردهاند نه اول فصل است و نه وسط فصل، همین طوری شکمی سال را از یک جایی شروع کردهاند! بعضی گمان میکنند که آغاز سال به میلاد مسیح بر میگردد ولی این گونه نیست، چه حتی میلاد مسیح هم در بین مسیحیان فرقههای مختلف روزهای مختلفی است. عدهای آنرا روز 24 دسامبر قرار دادهاند عده ای روز 6 ژانویه. بیچاره ملت ما تاریخ را درست شروع کرد ولی بعدا خراب کرد، اینها تاریخ را خراب شروع کردهاند ولی ادامه آنرا دارند صحیح تر از ما ادامه میدهند. فرانسه که زندگی میکردم یک دوست عربی داشتم میگفت عربها عدد صفر را اختراع کردند، بعد کنار آن ماندند و درجا زدند و دیگر هیچ پیشرفتی نکردند. ما هم باید بگویم مبدع تاریخ را خوب اختراع کردیم ولی از آن به بعدش را خراب کردیم! حالا هم که کم مانده حکومت گران ما تقویم بازمانده از گذشته گانمان را هم از بین ببرند و بجای روزهای مهم ایرانی روزهای عربی و اسلامی را جایگزین آنها کنند، به این معنی که دیگر حتی همین افتخار خشک و خالی تاریخی را هم میخواهند از ما دریغ کنند.
اتفاقی که در دبی افتاد مرا واقعا شوکه کرد. ماجرا خصوصا با یکی از آنهایی شروع شد که اصلا برایم غیر قابل پیش بینی بود. یکی از نزدیکان که تا چند سال پیش حتی نماز میخواند و روزه میگرفت و مراسم اسلامی را تا حدود زیادی اجرا میکرد، در برابر چشمان ناباور من، وقتی که به او در دبی آبجو تعارف کردم و او بعد از مکثی و لبخندی لیوان را گرفت و تا آخر سر کشید، مرا در یک شوک رعشه آور فرو برد. چشمانم میدید ولی در افکارم نمیتوانستم آن چیزی را که میدیدم باور کنم، حتی امروز که این مطلب را مینویسم بارها به چیزی که دیدم شک میکنم، چه او را انسانی راست کردار میدانم، او انسانی بوده و هست که هیچ گاه بر خلاف اکثر ایرانیان انسانی درست کردار بوده و هست و از نیرنگ و ریا دور بوده و هست و اگر تا این سالها در باورهای اسلامی خود استوار بوده نه از روی حیله و نیرنگ که یقینا از روی باور و اعتقاد بوده. وقتی چهره مادرم را در مقابل نوشیدن آبجو این عضو خانواده دیدم باورم نمیشد، چه او همیشه رفتارهای غیر مذهبی از این دست را سرزنش کرده و میکند ولی این روزها حتی وقتی که روسری از روی سر خودش بر میدارم، با چهرهای خندان به من اعتراض میکند و چون میداند که این روزها من در رفتارم سخت استوار هستم، از مقاومت دست بر میدارد. مادرم تا قبل از انقلاب همیشه با چادر زندگی کرده، ولی از چند سال پیش که چند باری نزد ما آمد و او را مجبور کردم دست از سر چادر بردارد، کم کم به روسری تن داد. این روزها حتی در ایران هم با حجابی بسیار سبک یا به قول خودش بد حجاب از خانه خارج میشود. 
