آواز رسوایی ملایان
دوران قاجار را همگی بخاطر داریم حتی اگر در آن زمانها زندگی نکردهایم اتفاقاتاش چنان نزدیکاند که فراموش کردنشان به این زودیها اتفاق نخواهد افتاد. حال چرا دوباره دارد همان اتفاقات در ایران میافتد این سوالی است که جواباش در ساختار رژیم ایران نهفته است.
از مشخصههای دوران قاجار این بود که تمامیت ارضی ایران را بفنا دادند و از هر گوشه و کنار ایران قسمتی از خاک وطن را به حراج به کشوری واگذاردند.
دلیل این اتفاقات خیلی ساده بود رژیم از درون پوسیده بود و برای سرپا نگه داشتناش نیاز به نیروهای خارجی بود، مشروعیت یک رژیم که از دست می رود همین است دیگر. زمانی که من و شما از نظر جسمی ضعیف میشویم برای سرپا نگه داشتنمان مجبور به استفاده از مواد شمیایی خارجی(خارج از بدن) میشویم، همین حالت نیز در مورد پیکر وطن صادق است. شاه در آنزمانها برای نگاه داشتن تاج و تختاش مجبور بود به روس و انگلیس و فرانسه و خدا میداند به هر گردن کلفتی باج بدهد تا اجازه دهند تاج و تختاش را نگاه دارد.
این پیش زمینه را نوشتم، تا برسم به این نکته که این رژیم هم همچون رژیم قاجار از درون ضعیف و پوسیده شده و برای سرپا نگاه داشتناش نیاز به کمک نیروهای خارجی دارد. ضعف رژیم را میتوان از روش اداره آن نیز مشاهده کرد. به همین خاطر است که هر گوشه از ایران را به شکل ملوک الطوایفی تقسیم و کنترل آن را به یک خان محلی(ملا) قرار دادهاند، نشانهای که برای نگهداری تاج یا بهتر بگوییم عمامه ملا میگویم همینها است، ضعف حکومت مرکزی و تقسم قدرت به ایالات و ملوک الطوایفی کردن ساختار قدرت. بعد از این پروسه رژیم برای تسکین دردهایاش نیاز به پشتیبان خارجی دارد برای بدست آوردن این گونه پشتیبانان هر از چندی امتیازی به این یا آن دولت خارجی میدهد تا بلکه عمر ننگین خود را روز بروز بیشتر کند.
مشهد را به آقای واعظ طبسی واگذاردهاند او هم آن را دربست در اختیار القاعده قرار داده جنوب را هم که همه میدانید با مطالبی که در این جند هفته گذشته خوانده و شنیدهاید. برای بدست آوردن پشتیبانی حکومتهای فاسد عربی حاشیهی خلیج فارس جزایر تنب را و همچنین خلیج فارس را که آقای لاریجانی قرار است برایمان بفنا بدهد. روند این کار هم مشاهده می شود: اول نغمههایی را سر میدهند و بعد این نقمهها قوی تر و به آواز رسوایی تبدیل خواهند شد و بعد از آن دیگر راه برگشتی نیست. پس چرا ملت ایران هنوز نشستهاند! بی خیال از این اتفاقات بر من پوشیده است. ای کاش راه علاجاش را می دانستم و میدانستم که چگونه میتوان هموطنان را از خواب بیدار کرد قبل از اینکه دیر شود.
چه به روز ملت آورده اند در ایران که ملت حاضرند برای پیش گیری از فرستادن ایشان به مملکت خودشان اینگونه به روزگار خود می آورند: داستان از این قرار است که این هموطن برای اینکه بوسیله دولت فخیمه به ایران برگشت داده نشود چشمها، گوشها و دهان خود را دوخته.
